twinkle

به منابع Share شده دسترسی داشته باشید حتی اگر Share کننده نابود شود! سلام به همه شما همراهان همیشگی هیوا در همین ابتدای کار باید بگویم که منظورمان از Share کننده، کامپیوتری است که منابع را Share کرده (نه شخص!) سناریو: ??رض کنید شما و همکارتان با هم بر روی یک پروژه مشترک کار می کنید. شیوه کار به این صورت است که ??ایل های کاری در لپ تاپ دوستتان Share شده و با هم بر روی آن ها کار می کنید. ساعت کاری شما و دوستتان از ساعت 10 تا 18است. حالا برای دوستتان برای مدت 2 روز، کاری پیش آمده و حداکثر تا ساعت 15 می تواند با شما کار کند. با توجه به این که اطلاعات در کامیپوتر دوستان هست، با ر??تن او شما دسترسی به منابع Share را از دست می دهید. حالا برای حل این مشکل چه باید بکنید؟ روش اول: شما هم کار را تعطیل کنید و بروید استراحت. *** این روش هم خیلی پرکاربرد هست ( حتی اگر دوستتان هم لپتابش را با خودش نبرد احتمال است??اده از این روش هست! ) اما نه در شرایطی که وقت کمی دارید. روش دوم: دوستتان لپتاپش را بگذارد و برود. *** بهترین راه حل است اما اگر دوستتان به لپتاپش نیاز داشته باشد، امکان پذیر نیست. روش سوم: منابع Share را در کامپیوترتان Copy کنید. *** روش پر کاربرد و خیلی خوبی است اما روش بهتری هم وجود دارد. روش چهارم: از قابلیت Offline Files در ویندوز است??اده کنید. *** این همان روش بهتری است که موضوع این آموزش است! Offline Files چیست؟ همان منابع Share شده هستند که شما به آن ها دسترسی دارید اما در شرایطی که ارتباط شما با Share کننده به هر دلیلی قطع شده است. Offline Files معمولا چه زمانی است??اده می شود؟ این روش زمانی به درد شما می خورد که برای بیشتر از یک بار قصد تعامل با سرور و منابع Share شده آن را داشته باشید و در دسترس بودن مداوم آن برای شما ضرروی باشد. سناریوی بالا یک نمونه از کاربرد Offline Files است. یکی دیگر از موارد پرکاربرد آن زمانی است که قطعی ارتباط میان Share کننده و Client زیاد است و یا ارتباط کند است ( مثلا ارتباط وایرلس) . همچنین اگر حجم اطلاعاتی که از طریق Share بر روی آن ها کار می کنید زیاد باشد می توانید از این روش است??اده کنید. *** منظور از سرور در این آموزش، کامپیوتری است که منابع خود را به اشتراک گذاشته است. Offline Files چگونه کار می کند؟ به طور خلاصه روش کار به این صورت است که شما منابع Share شده را در کامپیوتر خود Cache می کنید. کار های خود را بر روی ??ایل ها انجام می دهید. سپس آن ها را با سرور Share کننده Sync می کنید. مدل غیر اتوماتیک و دستی آن به این صورت است که شما اول منابع Share را در کامپیوترتان کپی می کنید. سپس آن ها را ویرایش می کنید. در نهایت در محل Share باز گردانی می کنید. کار با Offline Files در ویندوز : ??عال کردن قابلیت Offline Files ( توسط Share کننده ) ابتدا Share کننده باید اجازه است??اده از Offline Files را برای منابع خود بدهد. به طور پیش ??رض تمام منابعی که در ویندوز به روش غیر خط ??رمانی Share می کنیم این قابلیت را دارا هستند. برای ??عال کردن یا غیر ??عال کردن قابلت Offline Files به روش زیر عمل می کنیم: بر روی پوشه ای که می خواهید Share کنید، راست کلیک کنید، وارد Properties شوید و مسیر زیر را طی کنید. با کلیک بر روی Caching پنجره زیر نمایان می شود: Offline Settings Only the files and programs that users specify are available offline به طور پیش ??رض این گزینه ??عال است. اجازه است??اده از منابع Share به صورت Offline را برای کاربران ??راهم می کند. اما کاربران برای ??عال کردن حالت Offline باید این کار را انجام دهند: منبع :سایت هیوا شبکه

ت??اوت BIOS و UEFI چیست؟ سلام به همه شما دوستان و همراهان همیشگی هیوا یکی از تکنولوژی های جدیدی که دردسر ساز شده و خیلی از کاربران غیر حر??ه ای را دچار چالش کرده، تکنولوژی UEFI است. معمولا کاربران زمانی با UEFI به چالش بر می خوردند که می خواهند بر روی کامپیوترشان سیستم عامل نصب کنند. نصب سیستم عامل در کامپیوتری هایی که از تکنولوژی UEFI بهره می برند دارای شرایط خاصی است و آماده نبودن هر کدام از آن باعث شکست در ??رایند نصب سیستم عامل می شود. این چالش ما را بر آن داشت تا این آموزش را ب??ن??گاریم! در این آموزش به موضوعات زیر می پردازیم: BIOS چیست؟ UEFI چیست؟ و چه ارتباطی با BIOS دارد؟ UEFI چه ارتباطی با EFI دارد؟ UEFI چه ویژگی های خوبی دارد؟ برای این که سیستم عامل با مو??قیت بر روی سیستم UEFI نصب شود چه شرایط لازم است؟ چرا کاربران تریجیح می دهند همچنان از BIOS است??اده کنند؟ BIOS چیست؟ BIOS یا Basic Input/Output System نوعی Firmware یا میان ا??زار است و اولین برنامه ای است که پس از روشن شدن کامپیوتر، اجرا می شود. این Firmware درون چیپی بر روی مادربورد قرار دارد. BIOS وظی??ه راه اندازی اولیه و تست سلامت قطعات ضروری سیستم را به عهده دارد و پس از آن که مطمئن شد همه قطعات سالم هستند و مشکلی ندارند، سیستم عامل را پیدا کرده و کنترل سیستم را به او می سپارد. اگر کامپیوتر را به عنوان یک خانه در نظر بگیریم، در این صورت می توانیم BIOS را به عنوان سرایدار این خانه به شمار آوریم، سرایداری که قبل از تحویل خانه به صاحب خانه (سیستم عامل)، چک می کند تا خانه، هیچ عیب و ایرادی نداشته باشد و خانه ای بی نقص را تحویل صاحب خانه دهد. BIOS در بر دارنده کدهای کنترلی عمومی ضروری برای کار با سخت ا??زار هاست و سیستم عامل و برنامه ها به جای کنترل مستقیم سخت ا??زار، از BIOS و کنترل های او برای این منظور است??اده می کنند. مثلا برای است??اده از قابلیت Virtualization در CPU، باید این قابلیت ??عال شود، اما ??عال سازی این قابلیت را نمی توان از درون سیستم عامل انجام داد، بلکه باید از راه تنظیمات BIOS آن را ??عال کرد و اگر این قابلیت در BIOS غیر ??عال باشد، سیستم عامل نمی تواند از آن بهره گیرد. اگر به هر دلیلی BIOS از کار نکند، در این صورت سیستم کار نخواهد کرد زیرا از روشن شدن سیستم و چرخش ??ن ها تا تعیین ??رکانس کاری پردازنده و بارگذاری درایورهای لازم برای بوت کردن سیستم عامل بر عهده BIOS است. BIOS کجاست؟ در مادربرد های قدیمی BIOS در حا??ظه ROM بر روی مادربرد قرار داشت. در مادربردهای جدیدتر، BIOS در حا??ظه Flash (و همچنان بر روی BIOS !!!) قرار دارد. قرار گر??تن BIOS در حا??ظه Flash این امکان را ??راهم می کند تا راحت تر بتوان BIOS را Update کرد و Feature های جدید به آن ا??زود و باگ های آن را زدود. البته خطر آلوده شدن BIOS توسط Rootkit های بایوسی هم از معایب قرار گر??تن BIOS در حا??ظه Flash است. Dual-BIOS چیست؟ در برخی از مادربرد ها، دو چیپ BIOS قرار داده می شود که یکی از چیپ ها به عنوان چیپ اصلی یا Main BIOS و دیگری به عنوان چیپ پشتیبان یا Backup BIOS است. در صورتی که چیپ Main BIOS دچار مشکل شد و نتوانست سیستم را راه اندازی کند، Backup BIOS وارد عمل شده و با تنظیمات پیش??رض خود، سیستم را راه اندازی می کند. از آنجایی که BIOS یک حا??ظه ??قط-خواندنی است، بنابراین تنظیمات کاربر بر روی BIOS ذخیره نمی شود. بنابراین کار دیگری که BIOS باید انجام دهد ذخیره کردن تنظیماتی است که کاربر در BIOS انجام می دهد تا در زمانی که کامپیوتر خاموش است این تنظیمات ح??ظ شود. BIOS این تنظیمات را در حا??ظه CMOS نگهداری می کند. حا??ظه CMOS، انرژی خود را از طریق باتری ای که بر روی مادربرد وجود دارد تامین می کند. اگر این باتری از روی سیستم برداشته شود و یا باتری به هر دلیلی نتواند به انرژی دادن خود به CMOS ادامه دهد، BIOS از تنظیمات پیش??رض خود برای راه اندازی سیستم است??اده خواهد کرد. UEFI چیست و چه ارتباطی با EFI دارد؟ UEFI سرنام Unified Extensible Firmware Interface است و مدل توسعه یا??ته ای از EFI است. EFI برای اولین بار توسط شرکت Intel به عنوان واسطی بین Firmware)مانند BIOS) و سیستم عامل برای کامپیوتر های با معماری IA طراحی و پیاده سازی شد. آخرین نسخه اختصاصی شرکت اینتل از EFI، EFI 1.10 است. در سال 2005 انجمن Unified EFI با هد?? صنعتی سازی و توسعه EFI شکل گر??ت. این انجمن کار توسعه خود را با EFI 1.10 آغاز کردند. برای اطلاع از ورژن ??علی UEFI می توانید به وب سایت Welcome to Unified Extensible Firmware Interface Forum | Unified Extensible Firmware Interface Forum سر بزنید. تصویر زیر رابط کاربری مربوط به مادربرد ASUS را نشان می دهد که از تکنولوژی UEFI بهره مند است. UEFI چه ارتباطی با BIOS دارد؟ UEFI آمد تا جایگزینی برای BIOS باشد، اما در عمل بسیاری از سیستم های UEFI از BIOS هم پشتیبانی می کنند. به نوعی می توانیم UEFI را به عنوان یک BIOS مدرن و پیشر??ته با توانایی های بالا در نظربگیریم. وجود تکنولوژی UEFI امکانات خاصی را در اختیار ما قرار می دهد. برخی از این Feature ها عبارتند از: قابلیت Secure Boot، Cryptography، دسترسی های Remote، ابزارهای خطایابی سیستم، رابط کاربری پیشر??ته و زیباتر با امکان است??اده از Mouse و ??ونت های زیباتر، امکان ساخت User Account با دسترسی های مختل??، قالبلیت بوت سریعتر، قابلیت بوت با هارد دیسک GPT، و مواردی از این دست. با تنظیماتی که در BIOS وجود دارد می توانیم انتخاب کنیم که از قابلیت های UEFI است??اده بکنیم یا خیر. اصطلاح UEFI BIOS به UEFI اشاره دارد و Legacy BIOS به BIOS. BIOS با خواندن اولین سکتور از هارد دیسک و اجرای کدهای آن، سیستم عامل را از هارد دیسک بوت می کند. BIOS کدهای 16 بیتی را اجرا می کند در حالی که امروزه سیستم ها از پردازنده های 32 بیتی و 64 بیتی بهره می برند. این در حالی است که UEFI با اجرای برنامه های EFI (که دارای پسوند .efiهستند) از EFI System Partition که بر روی دیسک قرار دارد، سیستم عامل را بوت می کند. منبع : سایت هیوا شبکه

آموزش ریست کردن پسورد دامین ویندوز سرور 2003 همانطور که می دانید پس از نصب ویندوز سرور 2003 ابتدا با اکانت کاربری Local Administrator وارد سیستم می شوید. در صورتی که پسورد این User را ??راموش کنید ، نرم ا??زار های زیادی وجود دارند که می توانند پسورد این اکانت Local را حذ?? کنید و یا تغییر دهید ؛ مانند نرم ا??زارهای Windows Password Remover ، Reset Windows Password و بسیاری دیگر. اما در صورتی که بر روی سرور 2003 اقدام به نصب سرویس Active Directory نمایید ، Active Directory مدیریت User ها را در اختیار خواهد گر??ت،در این صورت پسورد Administrator به صورت Domain خواهد بود و شما در صورتی که پسورد سرور را ??راموش کرده باشید باید پسورد Domain Administrator را ریست کنید که با پسورد Local Administrator مت??اوت است. نرم ا??زارهایی که در بالا نام برده شد قادر به ریست کردن پسورد Domain نیستند و ??قط پسورد Local را ریست می کنند. بنابراین برای ریست کردن پسورد Domain Administrator چه باید کرد؟ یکی از نرم ا??زارهایی که توانایی ریست کردن پسورد Domain Administrator را داراست نرم ا??زار Windows Password Unlocker Enterprise می باشد که با است??اده از آن هم می توانید پسورد هایی که به صورت Local هستند ریست کنید و همینطور پسوردهایی که به صورت Domain هستند. در ادامه نحوه انجام این کار را به شما عزیزان خواهیم آموخت. ابتدا نرم ا??زار Windows Password Unlocker Enterprise 6 را لینک زیر دانلود نمایید و بر روی یک کامپیوترنصب کنید. دانلود نرم ا??زار Windows Password Unlocker Enterprise 6 2- نرم ا??زار را اجرا کنید. در صورتی که می خواهید پسورد Local را ریست کنید Local Accunt و درصورتی که می خواهید پسورد Domain را ریست کنید تب Domain Administrator را انتخاب نمایید. در مرحله بعد یابد ??ایل های ریست کننده پسورد را بر روی CD\DVD و یا بر روی Flash رایت کنید. ( و یا هر دو ! ) در مرحله بعد باید بر روی سروری که می خواهید پسورد آن را ریست کنید با CD/DVD یا Flash که رایت کردید Boot کنید. در این مرحله باید روش ریست کردن پسورد سرور 2003 را انتخاب کنید. برای انجام این کار دو روش در نظر گر??ته شده. در صورتی که روش اول را انتخاب کنید پسورد Domain Administrator به Pa123456 تغییر داده می شود. ( توجه کنید کارکتر P به صورت بزرگ نوشته شده ) منبع : سایت هیوا شبکه

Reliability Monitor چیست و چه کاربردی دارد؟ چقدر کامپیوتری که در حال است??اده از آن هستید قابل اطمینان است؟ در یک گیم نت در حال انجام بازی Sniper Elite III در حالت ??وق سخت هستید. در این حالت نمی توانید بازی را Save کنید و محکوم به اتمام مرحله هستید. ن??ستان را حبس کرده اید، آماده شلیک هستید که ناگهان... ناگهان بازی Crash می کند و Stop Working می دهد. یک ن??ر به شما می گوید: " این بازی روی این کامپیوتر به درستی کار نمی کند. باید از کامپیوتر دیگری است??اده می کردی!" اما شما چطور باید می ??همیدید؟ در کامپیوتر دوستتان در حال ترجمه یک مقاله N ص??حه ای و تایپ آن با نرم ا??زار Word هستید. هنوز ??ایل هایتان را Save نکرده اید!ناگهان برنامه از کار می ا??تد. Stop Working. زحماتتان به ??نا می رود!( قابلیت Auto Save هم غیر ??عال است! ) دوستتان می گوید: " لعنتی گاهی اوقات اینطوری می شه" . اگر می دانستید حداقل یک بار Ctrl+S را ??شار می دادید! در سایت دانشگاه در حال دانلود ??ایلی800 مگابایتی هستید که به سختی لینک آن را پیدا کرده اید. این لینک متاس??انه امکان Resume ندارد. به هیچ وجه نباید اینترنت قطع شود وگرنه مجبورید از اول آن را دانلود کنید! 780 مگ آن دانلود شده. دستتان به آرامی به کابل پاور می خورد. ناگهان برق قطع می شود!! از مسئول سایت علت را می پرسید و او به شما می گوید: " کابل پاور دچار اتصالی است و معمولا این ات??اق می ا??تد! " شاید اگر می دانستید از کامپیوتر دیگری است??اده می کردید! کامپیوترتان به تازگی خیلی هنگ می کند. اما تا چند روز پیش خوب بود! پس چرا این مشکل پیش آمده ؟ آیا برنامه خاصی باعث این کار شده ؟ آیا به خاطر سخت ا??زار جدیدی است که به کامپیوترتان متصل کردید؟ آیا به دلیل درایور های جدید است؟ می خواهید برنامه هایی را که در کامپیوترتان به درستی کار نمی کنند، شناسایی کنید و آن ها را اصلاح، تعمیر و یا حذ?? کنید. اما چطور این کار را می کنید؟ چطور برنامه هایی را که به درستی کار نمی کنند شناسایی کنید؟ در این آموزش می آموزید : چطور به قابل اطمینان بودن یا نبودن یک کامپیوتر پی ببرید؟ چطور برنامه هایی که Crash می کنند را شناسایی کنید؟ در چه زمان هایی معمولا کامپیوتر Crash می کند؟ ( و شما نباید در آن زمان کار های حساس انجام دهید! ) Reliability Monitor چیست و چه کاربردی دارد؟ Reliability Monitor چگونه کار می کند؟ چه زمانی نرم ا??زار یا درایور جدیدی با مو??قیت نصب، آپدیت یا حذ?? شده است؟ چه زمان هایی کامپیوتر به درستی خاموش نشده است؟ ( مثل قطع برق یا خاموش کردن سخت ا??زاری) در طول ه??ته چه برنامه هایی نصب شده اند و چه برنامه هایی Crash کرده اند؟ آیا می توان با خیال راحت با ??لان نرم ا??زار کار کرد یا ممکن است ناگهان وسط کار Stop Working بدهد؟ به طور کلی وضعیت کارایی کامپیوتر چطور است؟ آیا قابل اعتماد هست؟ چندتا قابل اعتماد است؟ Reliability Monitor چیست و چه کاربردی دارد؟ Reliability Monitor ابزاری است که همراه با ویندوز 7 ارائه شد و به کمک آن می توانیم اطلاعات خوبی در مورد Crash ها و مشکلات سیستم بدست آوریم. این اطلاعات به صورت Real Time ثبت می شوند و در 3 دسته Information, Warning, Critical قرار می گیرند. در واقع Reliability بخشی از Event Viewer است که اطلاعات را به گونه ای دیگر نمایش می دهد. چگونگی کار کرد Reliability Monitor : Reliability Monitor میزان قابلیت اطمینان را از 1 تا 10 ارزش گذاری می کند. وقتی که شما تازه ویندوز نصب می کنید Reliability کامپیوتر شما 10 است. اما چه چیزی می تواند Reliability را کاهش دهد؟ Crash های نرم ا??زاری و یا بد خاموش شدن کامپیوتر چه به صورت عمدی ( مثلا خاموش کردن از طرق دکمه سخت ا??زاری ) و یا به طور ات??اقی مثل قطع برق، هر کدام می تواند باعث کاهش Reliability شود. منبع : سایت هیوا شبکه

همه چیز زیر نظر شما و در اختیار شماست! این حالت خداست! سلام به همه شما همراهان همیشگی هیوا شبکه هر یک از ما در کار با کامپیوترمان معمولا با بخش خاصی از ویندوز سر و کار داریم. یعنی چی؟ مثلا یک ??رد Gamer را در نظر بگیرید؛ یک Gamer معمولا با بخش های زیر سر و کار دارد: تنظیمات کارت گرا??یک،تنظیمات دسته های بازی، تنظیمات مربوط به Power Option، تنظیمات مربوط به Background دسکتاپ و خود بازی. حالا یک گرا??یست و طراح را در نظر بگیرید. او معمولا با تنظیمات مربوط به نور، Color ، Resolution ، تنظیمات کارت گرا??یک و کالیبره بودن مانیتور سر و کار دارد. یک متخصص شبکه معمولا با تنظیمات Firewall ، تنظیمات مربوط به کارت های شبکه، تنظیمات مربوط به Sharing، Group Policy ، Event Viewer ، تنظیمات مربوط به Device Manager و خیلی تنظیمات دیگر سر و کار دارد. و کلی تخصص دیگر و کلی تنظیمات دیگر. باید به این نکته هم توجه کرد که یک متخصص شبکه می تواند Gamer هم باشد یا یک گرا??یست ممکن است در کار ویرایش موسیقی و ??یلم و انیمیشن هم باشد. در این صورت با بخش های دیگری هم سر و کار خواهد داشت. پرسش : این کاربران چگونه به بخش های پرکاربرد کامپیوتر خود دست می یابند؟ پاسخ : نمی دانیم! اما بهترین راه، ایجاد Shortcut و قرار دادن آن در Desktop یا Taskbar است. چالش : بسیاری از تنظیمات به طور مستقیم در دسترس نیستند و نمی توان از آن ها Shortcut ایجاد کرد. بسیاری از بخش ها هم اجازه ساخت Shortcut را نمی دهند. حالا چه کنیم؟ آیا برای پاک کردن History در مرورگر یا تغییرات Proxy در IE، هر بار باید در منوی Start عبارت Internet Option را جستجو کرد؟آیا برای دسترسی به Device Manager باید هر بار مسیر Right-click on Computer\Manage\Device Manager را ر??ت ؟ پاسخ نهایی : خیر. برای هر در بسته، کلیدی هست! و کلید این چالش، God Mode است. God Mode چیست؟ همه چیز زیر نظر شما و در اختیار شماست! این حالت خداست! با God Mode، همه تنظیمات در یک جا جمع شده اند و در اختیار شما قرار گر??ته اند و شما می توانید از یک دایرکتوری به آن ها دست پیدا کنید و از آن هایی که برای شما پرکاربردتر هستند، Shortcut بسازید تا با یک Double-Click ساده ( و نه پیچیده!) به آن ها دست یابد و در زمان، انرژی و تعداد کلیک ها صر??ه جویی کنید !! چگونه God Mode را ??عال کنیم؟ برای ??عال کردن God Mode در ویندوز کارهای زیر را انجام دهید : 1 – یک New Folder در هرجایی که دوست داشتید ایجاد کنید. 2– آن را به GodMode.{ED7BA470-8E54-465E-825C-99712043E01C} تغییر نام دهید. منبع : سایت هیوا شبکه

Wireless network (Ad-hoc) یکی از تحولات شبکه در دهه اخیر استقبال گسترده از شبکه های Wireless LAN است.همانطور که می دانید Wireless یک تکنولوژی ارتباطی است که در آن از سیم و کابل خبری نیست. Wireless برای تبادل و جا به جایی اطلاعات و داده ها از امواج رادیویی است??اده می کند و برای اتصال رایانه ها و دستگاه های دیجیتال به یکدیگر کاربرد دارد و سرعت توسعه شبکه را چندین برابر کرده است. به کمک این تکنولوژی می توان از اینترنت به صورت بیسیم بهره برد و این تکنولوژی کاریردهای ??راوانی دارد که در ادامه به آن اشاره خواهیم کرد. با است??اده از امکانات Wireless دیگر بدون محدودیت مکانی با است??اده از یک ??ضای تعری?? شده می توانید از امکانات اینترنت به راحتی است??اده کنید. از آنجا که بدون معماری مناسب نمی توان یک شبکه را به بهره وری رساند مطالعه اصول اولیه و پایه ای شبکه بی سیم امری مهم است. برای بهره وری از این سیستم لازم است اطلاعات پایه ای را از ان بدانید. مزایای شبکه بیسیم یا همان Wireless که باعث درک شما از اهمیت این مبحث شود: عدم نیاز به کابل کشی و حذ?? هزینه های آن حذ?? هزینه های جانبی ناشی از کابل کشی نصب سریع و آسان در زمانی کوتاه و صر??ه جویی در زمان شبکه های کابلی در مقیاس های بزرگ قابل اجرا نیست برای مثال نمی توان مسا??ت شهر رشت تا شهر لاهیجان را با کابل شبکه کرد اما با این تکنولوژی این امر به راحتی میسر می شود. انواع توپولوژی شبکه وایرلس: Ad-hoc (بدون داشتن Device مرکزی) Infrastructure (با Access Point) معر??ی Ad-hoc Topologies: به نوعی از توپولوژی گ??ته می شود که دو یا چندین کامپیوتر بدون نیاز به Device جانبی مانند Access Point می توانند به صورت مستقیم با یکدیگر ارتباط برقرار نمایند. معر??ی Infrastructure Topoligies: به توپولوژی گ??ته می شود که ارتباط بین کلاینت ها به کمک یک Device به نام Access Point انجام می گردد و از طریق امواج با هم ارتباط دارند. بنابراین به طور خلاصه می توان گ??ت : شبکهAd-hoc یکی از ساده ترین پیاده سازی های توپولوژی یا همبندی شبکه های بیسیم می باشد ، در حالت معمول توپولوژی های شبکه های کامپیوتری بیسیم را به دو صورتInfrastructure وAd-hoc تقسیم بندی می کنیم ، در نوع Infrastructure از یک دستگاه مرکزی به نامAccess Point به عنوان نقطه اتصال به یکدیگر است??اده میکنیم و در حقیقت اینAccess Point در نقش یک سویچ در شبکه های بیسیم ??عالیت می کنند ، در توپولوژی نوع دوم کهAd-hoc نام دارد ، دیگر از دستگاه جانبی است??اده نمی شود و هر یک از کامپیوترها در این توپولوژی به نوعی در نقش یک Access Pint ??عالیت می کنند . شبکه هایAd-hoc معمولا کاربردهایی موقتی و کم مدت را دارند و برای کاربردهای طولانی مدت مورد است??اده قرار نمی گیرند . بر خلا?? شبکه هایInfrastructure که از قابلیت هایی مثل شبکه های LAN برخوردارند و می توان به ثبات آنها اطمینان کرد ، شبکه هایAd-hoc پایداری نسبتا پایینی دارند و به همین دلیل است که کاربرد موقتی دارند. با است??اده از این نوع شبکه نیز می توان یک یا گروهی از کامپیوترها که دارای کارت شبکه بیسیم هستند را به یکدیگر متصل کرد و تبادل اطلاعات را انجام داد. شبکه Ad-hoc برای اتصال کامپیوتر ها از طریق امواج بدون نیاز به Device مرکزی مانند Access Point است. بنابراین در شرایط خاصی می تواند به ما کمک کند . مثلا بازی های گروهی نشست های علمی دانشجویی در این قسمت ما به نحوه ی ایجاد یک شبکه Wireless با توپولوژی Ad-hoc می پردازیم. Network and Sharing Center را باز می کنیم و بر روی گزینه change adapter setting کلیک می کنیم. کارت شبکه های متصل به سیستم در بخش network Connection مشاهده می کنید و می بینیم که کارت شبکه Wireless هم داریم . پس باید یک Connection بسازیم. دوباره به بخش Network and Sharing Center می رویم و برای ساخت Ad-hoc Connection به دو طریق می توانیم عمل کنیم . روش اول اینکه گزینه Set up a new Connection را انتخاب کنیم. در ویزاردی که باز می شود گزینه Set up Wireless Ad-hoc را انتخاب می کنیم و Next را می زنیم و پروسه نصب را ادامه می دهیم . راه حل دوم که معمولا پیشنهاد می شود که از این روش است??اده شود این است که در قسمت Network and Sharing Center ، Manage wireless network را انتخاب کنیم. در ص??حه ای که باز می شود می توانیم بر روی گزینه Add کلیک کنیم. در اینجا دو Option داریم که اولین گزینه اتصال دستی سیستم ما به یک Access Point است و گزینه دوم ساخت یک Connection Ad-hoc است که ما مورد دوم را انتخاب می کنم و Next را می زنیم. این ص??حه هم Next را انتخاب می کنیم. برای آن یک نام انتخاب می کنیم و این نام در واقع SSID شبکه وایرلس ما محصوب می شود و این نام Broadcast می شود که کلاینت های دیگر این نام را می بینند و به آن متصل می شوند. Security key هم انتخاب می کنیم و 3تا Option داریم. No Authentication: نیاز به هیچ Password نیست وهمه می توانند به این Connection متصل شوند. Web:یک روش است ولی چندان قوی نیست و معمولا از WPA را انتخاب می کنیم. در آخر save را هم می زنیم که بعد از انتخاب شدن Connection در لیست Wireless Connection اضا??ه شوند. Connection ساخته می شود و بعد wizard آن را Close می کنیم. اگر کنار ساعت ویندوز از قسمتی که می توانیم به Network and Sharing Center دسترسی داشته باشیم موس را نگه می داریم و همانند آنکه در شکل می بینیم که Connection ، hivagroup ساخته می شود. و منتظر Connect شدن user ها به این Ad-hoc Connection است. و اگر بر روی این Connection موس را نگه داریم اطلاعاتش را هم به ما نمایش می دهد. این SSID ، Broadcast می شود و در کل شبکه قابل دیدن است. حال تنظیمات یک کلاینت دیگر را برای اتصال به این Connection انجام می دهیم. لیست SSID ها را در شکل مشاهده می کنید و وقتی که بر روی hivagroup موس را نگه داریم می توانیم مشخصات این Connection را ببینیم. بر روی hivagroup کلیک می کنیم و بعد بر روی گزینه Connect کلیک می کنیم. موقع Connect شدن از ما Password مربوط به Connection ، hivagroup را می خواهد که ما وارد می کنیم و Ok را می زنیم. مدتی صبر می کنیم و به hivagroup متصل می شویم. می بینیم که به Ad-hoc Connection ، hivagroup متصل شده است. چون user ها به Ad-hoc متصل شده اند دیگر گزینه waiting for user وجود ندارد و می بینیم که connect است. منبع : سایت هیوا شبکه

آموزش IPv6 سلام به همه شما همراهان همیشگی هیوا در این آموزش می خواهیم با IPv6، انواع IPv6، ویژگی های IPv6 و ت??اوت های آن با IPv4 بیشتر آشنا شویم. IPv6 IPv6 یک آدرس 128 بیتی است. بنابراین ??ضای آدرس دهی آن 2 به توان 128 است که معادل عدد: 340,282,920,938,463,463,374,607,431,768,211,456 است! با چنین ??ضای آدرس دهی ای می توان : به ازای هر متر مربع از سطح کره زمین، تعداد 54,525,952 عدد IP اختصاص داد! اگر جمعیت جهان را ه??ت میلیارد ن??ر در نظر بگیریم در این صورت به هر ن??ر تعداد 48,611,846,000,000,000,000,000,000 عدد IP می توان اختصاص داد! مغز انسان حدود 100 میلیارد سلول دارد. در این صورت برای هر سلول مغز انسان می توان 486,118,460,000,000 عدد IP در نظر گر??ت! Syntax و نگارش IPv6 دارای 8 بلاک 16 بیتی هست هر بلاک با : از هم جدا می شوند هر بلاک از 4 پارتیشن تشکیل شده هر پارتیشن 4 بیت است از اعداد هگزا دسیمال برای نمایش IPv6 است??اده می شود. در هر پارتیشن یک عدد هگزا دسیمال قرار می گیرد. مثالی از یک IPv6 : 21cd:0053:0000:0000:03ad:003f:af37:8d62 خلاصه سازی IPv6: می توان ص??ر ها را در IPv6 خلاصه کرد. مثال: IPv6 زیر را در نظر بگیرید: fe80:0000:0000:0000:0000:0000:0000:0021 می توانیم IP بالا را به صورت زیر خلاصه کنیم: fe80:0:0:0:0:0:0:0021 fe80::0021 fe80::21 به جای بلاک هایی که به صورت متوالی ص??ر بودند : گذاشیتم. در آخرین بلاک یعنی 0021 ، ص??رهای پشت عدد 21 را حذ?? کردیم. نکته1 :اگر حداقل دو پارتیشن متوالی ص??ر باشند می توانیم به جای آن ها از : است??اده کنیم. نکته 2: ??قط یک بار می توانیم از : در خلاصه سازی ص??ر ها است??اده کنیم. مثال : خلاصه سازی به روش نادرست: [TABLE=width: 512, align: center] [TR] [TD=align: center] fe80:0000:0000:0000:abcd:0000:0000:0021 [/TD] [TD=bgcolor: #0f85d8, align: center]IPv6[/TD] [/TR] [TR] [TD=align: center]fe80::abcd::21[/TD] [TD=bgcolor: #ff3333, align: center] خلاصه سازی نادرست [/TD] [/TR] [/TABLE] Prefix در IPv6 Prefix length در IPv6 مانند CIDR و Subnet mask در IPv4 است. با است??اده از آن می توانیم بیت هایی که بیانگر شناسه شبکه هستند را مشخص کنیم. مثلا آدرس 21cd:19::38ad:4f:8d76 را با Prefix length = 64 در نظر بگیرید. در این صورت Prefix این آدرس برابر است با 21cd:19:0:0/64 یا 21cd:19::/64 .پس با زیاد یا کم کردین اندازه Prefix می توانیم کاری مانند Subnetting و Supernetting در IPv4 انجام دهیم. انواع آدرس های IPv6 سه نوع IPv6 داریم: Unicast: هر آدرس از نوع Unicast مشخص کننده یک interface است. بسته هایی که مقصدشان یک IP از نوع Unicast هست به یک Interface ارسال می شوند. البته می توان بر اساس RFC 2373 برای چندین Interface از یک آدرس یکسان است??اده کرد. که در واقع این Interface ها همگی به عنوان یک interface نقش بازی می کنند که معادل م??هوم Load-balancing است. Multicast: بیانگر چندین Interface است. بسته هایی که به آدرس Multicast ارسال می شوند به Interface های ارسال می شوند که برای این آدرس از قبل شناخته شده هستند. به عنوان مثال من یک بسته شکلات به دوستم می دهم. از دوستم می خواهم که آن ها را بین اعضای ??امیل پخش کند. در این صورت دوستم همان آدرس Multicast است و ا??راد ??امیلش همان Interface هایی هستند که او از قبل آن ها را می شناخته. Anycast: بیانگر چندین Interface است. بسته هایی که به آدرس anycast ارسال می شوند به نزدیکترین interface ای خواهد رسید که توسط آدرس قابل شناسایی باشد. نزدیکترین Interface توسط الگوریتم های مسیریابی مشخص می شوند. دوباره من و دوستم و بسته شکلات را درنظر بگیرید. من به دوستم یک بسته شکلات می دهم و به او می گویم که این بسته شکلات را به نزدیکترین شخصی که می شناسی بده. بسته به اینکه دوستم "نزدیکترین" را چطور معنی کند، آن بسته را به شخصی تحویل خواهد. انواع آدرس های Unicast Global Link-local Site-local Special Global معادل IP های Public در IPv4 است. IP های Global در اینترنت یکتا هستند. IP های global با عدد 2 یا 3 شروع می شوند. به بیان باینری، IP های global با 001 شروع می شوند. مثالی از یک آدرس Global: 2001:: ce49:7601:e866:efff:f5ff:ebfe Link-local تقریبا معادل APIPA در IPv4 هستند. در IPv6، آدرس های Link-local با fe8 شروع می شوند. به بیان باینری، این IP ها همواره با 1111 1110 10 و 54 تا ص??ر بعد از آن شروع می شوند. IP های Link-local همیشه به کارت شبکه اختصاص داده شده هستند. چه کارت شبکه شما آدرس Site-local داشته باشد و چه نداشته باشد. Node ها در شبکه از این آدرس IP زمانی است??اده می کنند که بخواهند با همسایه های خود در یک لینک ارتباط داشته باشند. برای اینکه آدرس Link-local خود را ببینید خط ??رمان را باز کنید و ??رمان ipconfig را تایپ و Enter کنید. مثالی از یک آدرس Link-local: fe80::a52a:1267:4293:3b0b Site-local آدرس های Site-local معادل IP های Private در IPv4 هستند. در شبکه های خصوصی برای اختصاص IP به node های، می توان از آدرس های Site-local است??اده کرد که هیچ تداخلی با IP های Global ندارند. این آدرس ها در Router های اینترنتی مسیر یابی نمی شوند. آدرس های Site-local با fec0 شروع می شوند. به بیان باینری ده بیت اول این آدرس ها 1111 1110 11 و 54 بیت بعدی ص??ر هستند. مثالی از یک آدرس Site-local: Fec0::1 Special دو نوع آدرس Special داریم. یکی آدرس نامعین 0:0:0:0:0:0:0:0 یا :: که معادل 0.0.0.0 در IPv4 است و دیگری 0:0:0:0:0:0:0:1 یا ::1 که معادل 127.0.0.1 در IPv4 به عنوان آدرس loopbackاست. آدرس های Multicast: کارکرد آدرس های Multicast در IPv6 مانند آدرس های Multicast در IPv4 است. آدرس های Multicast در IPv6 با ff شروع می شوند. به بیان باینری، این آدرس ها با 1111 1111 شروع می شوند. آدرس های anycast: این آدرس ها ??قط به router ها اختصاص داده می شود و به عنوان IP مقصد است??اده می شود. یک IP از نوع anycast به چندین router اختصاص داده می شود و زمانی که بسته ای به آدرس anycast ارسال می شود، آن بسته به نزدیکترین router ای که دارای آن IP است، ??رستاده می شود. ویژگی های مثبت IPv6 ??ضای آدرس دهی بیشتر ??ضای آدرس دهی IPv6 به اندازه 296 برابر بزرگتر است. تنظیمات خودکار IP با است??اده از آدرس های Link-local در IPv4 تنظیمات IP یا به صورت دستی انجام می شود و یا توسط DHCP. اگر تنظمات در حالت خودکار باشد و DHCP در دسترس نباشد، در این صورت APIPA به کارت شبکه IP می دهد. اما در IPv6 همواره یک IP از نوع Link-local به کارت شبکه اختصاص داده شده امینت بالاتر با اجباری بودن IPSec در IPv6 IPSec در IPv6 اجباری است در حالی که در IPv4 است??اده از آن اختیاری است. Real-time Data Delivery در IPv4 می توان پهنای باند را برای ترا??یک های Real-time تضمین کرد اما نه زمانی که این ترا??یک Encrypt شود! با اضا??ه شدن Payload Identification در Flow Label در IPv6 این محدودیت وجود ندارد و Encrypt شدن Payload تاثیری بر QoS نخواهد داشت. اندازه Routing table جدول مسیریابی در روتر ها برای IPv6 نسبت به IPv4 بسیار سبک تر شده است. یکی از دلایلی که باعث بزرگ شدن جدول های مسیریابی در IPv4 می شود، پراکنده بودن بازه های اختصاص داده شده به مناطق هست. مثلا برخی از بازه های IP ای که به ایران داده شده شامل شبکه های و و است! اندازه Header هدرهای IPv4 و IPv6 با هم سازگار نیستند بنابراین یک Host یا Router باید از هر دو IP است??اده کند تا بتواند Header های هر دو IP را پردازش کند. هدر IPv6 طوری طراحی شده تا کوچک باشد. تمام ??یلدهای Optional ای که در IPv4 بودند در IPv6 به Extension headers یا هدرهای داخلی که پس از هدر IPv6 قرار دارند منتقل شده اند. حذ?? ترا??یک Broadcast IPv4 برای Resolve کردن آدرس های MAC از ARP Broadcast است??اده می کند. اما IPv6 از پروتکل Neighbor Discovery برای این منظور است??اده می کند. پروتکل Neighbor Discovery از Message های ICMPv6 است??اده می کند. پروتکل NDMessage های Multicast و را جایگزین ARP Broadcast، ICMPv4 Router Discovery و ICMPv4 Redirect message کرده است. منبع : سایت هیوا شبکه

GPT یا GUID Partition Table یا Globally Unique Identifier Partition Table چیست!! سلام به همه شما دوستان و همراهان همیشگی هیوا همانطور که در آموزش MBRیا Master Boot Record چیست و چه کاربردی دارد؟ خواندید، بر روی دیسک بخش یا بخش هایی وجود دارد که اطلاعات از قبیل نوع Partition ها، اندازه پارتیشن ها و Volume ها، نوع ??ایل سیستم به کار برده شده برای آن ها، پارتیشن های Active و اطلاعاتی از این دست در آن جا ذخیره می شود. اما این که این بخش ها کجای دیسک هستند و چگونه این اطلاعات را ذخیره و بازیابی می کنند موضوعی است که ما را به MBR یا GPT بودن دیسک می رساند. MBR و GPT هر دو Partition Style هایی هستند که برای دیسک به کار برده می شوند. گ??تیم که انتخاب MBR یا GPT برای دیسک مانند انتخاب FAT32 یا NTFS است برای پارتیشن. GUID Partition Table چیست؟ GUID Partition Table یا GPT معماری جدیدی برای پارتیشن بندی دیسک است که از Globally Unique Identifier ها یا شناسه های یکتای عمومی است??اده می کنند. GPT برای ر??ع محدودیت هایی MBR ارائه شده است و جایگاه ویژه ای در UEFI که جایگزینی برای BIOS است، دارد. در آموزش های آینده به مقایسه UEFI و BIOS خواهیم پرداخت. Globally Unique Identifier یا GUID چیست؟ GUID به عنوان یک شماره مرجع در نرم ا??زار ها نقش بازی می کند، مثلا در Database ها. GUID معمولا به عنوان یک عدد 128 بیتی و به صورت Random تولید می شوند و در قالب یک عدد 32 رقمی Hexadecimal ذخیره می شود. عدد زیر مثالی از یک GUID است: 83AB4831-7CCE-4069-A4BD-08005B41310E چرا باید از GPT است??اده کنیم؟ برخلا?? MBR که بیشترین تعداد پارتیشن در آن 4 تا است و اگر پارتیشن های بیشتری بخواهیم به صورت منطقی و درون پارتیشن Extended ایجاد می شود، در GPT می توان تا 128 پارتیشن Primary مستقل از هم ایجاد کرد. البته باید به این نکته هم اشاره کرد که یک پارتیشن به عنوان EFI System Partition، یک پارتیشن برای Microsoft Reserved و دو پارتیشن هم برای دیسک های Dynamic کنار گذاشته می شود. بنابراین 124 پارتیشن قابل است??اده باقی خواهد ماند. در GPT اطلاعاتی که برای سیستم عامل حیاتی هستند در پارتیشن ها قرار می گیرد و نه در سکتور های مخ??ی و بخش های پارتیشن بندی نشده. در GPT پارتیشن ها و سکتور های مخ??ی مجاز نیستند. GPT از دو Partition Table که یکی اصلی و دیگری بک آپ است، بهره می برد. همچنین برای ح??ظ سلامت و یکپارچگی پارتیشن ها از ??یلدهای CRC32 است??اده می کند. برخلا?? MBR که از CHS Addressing یا Cylinder-Head-Sector Addressing است??اده می کند، GPT از LBA یا Logical Block Addressing پیشر??ته بهره می برد. ظر??یت GPT چقدر است؟ بر خلا?? دیسک MBR که در آن حداکثر اندازه Volume تا 2 TB است و در حالت های خاص می توان تا 3 TB رساند، دیسک GPT توانایی ایجاد پارتیشن با حداکثر اندازه 18 EB یا 18,000,000 TB را داراست. چه تعداد پارتیشن می توان بر روی دیسک GPT ساخت؟ در حالت تئوری نامحدود است. اما پیاده سازی سال 2001 مایکروسا??ت از GPT، ظر??یت 128 پارتیشن را دارد. دلیل این محدودیت به دلیل محدودیت ??ضای اختصاص داده شده برای نگهداری اطلاعات پارتیشن هاست. آیا یک دیسک می تواند هم GPT و هم MBR باشد؟ خیر. البته دیسک های GPT دارای بخشی به نام Protective MBR هستند تا برنامه های قدیمی ای که با دیسک های GPT سازگاری ندارد توانایی کار داشته باشند. Protective MBR چیست؟ Protective MBR بر روی دیسک، از سکتور 0 شروع می شود و نسبت به GPT Partition Table مقدم تر است. MBR در بر دارنده پارتیشنی از نوع 0xEE است که کل دیسک را پوشش می دهد و مانند چیزی است که در GPT disk Entry Array قرار دارد (البته صر??ه نظر از تعداد پارتیشن ها). چرا دیسک های GPT دارای Protective MBR هستند؟ زیرا Protective MBR از GPT در برابر ابزارهای قدیمی MBR مانند MS-DOS FDISK یا Windows NT Disk Administrator محا??ظت می کند. این ابزارها GPT را نمی شناسند و شیوه دسترسی مناسب با دیسک های GPT را بلد نیستند. به کمک Protective MBR هنگامی که این ابزار های قدیمی بخواهند در دیسک های GPT تغییراتی ایجاد کنند، از آنجایی که اطلاعات پارتیشن ها را از Protective MBR می خوانند، Protective MBR بخش هایی را که مربوط به GPT است، به صورت پارتیشن های غیر قابل دسترس و یا Unknown Partition نمایش می دهند. تصویر زیر گویای ساختار پارتیشن بندی GPT است: Removable Media ها از چه نوع ساختاری بهره می گیرند؟ MBR و یا Superfloppy. البته می توان با ابزارهای مدیریت دیسک مانند Diskpart آن را به GPT تبدیل کرد. منبع : سایت هیوا شبکه

PowerShell چه ورژن هایی دارد؟ سلام به همه شما دوستان و همراهان همیشگی هیوا شاید شما هم از آن دسته کاربرانی باشید که قصد داشتید PowerShell را به عنوان خط ??رمان Default خود قرار دهید اما پس از نظرتان را عوض کردید و CMD را بار دیگر در سمت خود ابقاء کردید! چرا؟ چون بعضی از cmdlet های PowerShell در ویندوز 8.1 کار می کنند اما در Windows 7 نه! بعضی از cmdlet ها در Windows Server 2012 کار می کنند اما در Windows Server 2008 نه! شاید اولین باری که به چنین مشکلی برخوردید گمان کردید که ??رمان را اشتباه نوشتید و بعد به این نتیجه رسیدید که PowerShell ویندوز شما مشکل دارد و در نهایت به کار با CMD برگشتید! خب چرا این ات??اق می ا??تد؟ آیا PowerShell در ویندوز 8 با PowerShell در ویندوز 7 ??رق می کند؟ اصلا PowerShell چه ورژن هایی دارد؟ این ورژن های چه ت??اوت هایی با هم دارند؟ چگونه ب??همیم در حال است??اده از کدام ورژن PowerShell هستیم؟ چطور مطمئن شوم اسکریپت PowerShell ای که نوشتم بر روی تمامی نسخه های آن کار خواهد کرد؟ بسته به سیستم عاملی که است??اده می کنید ورژن PowerShell مت??اوت است. در جدول زیر ورژن PowerShell و سیستم عاملی را که از آن ورژن بهره می برد، می بینید: [TABLE=width: 655, align: center] [TR] [TD=width: 205]می تواند بر روی این ویندوز ها نصب شود[/TD] [TD=width: 168]ویندوز پیش??رض[/TD] [TD=width: 118]تاریخ Release[/TD] [TD=width: 164]ورژن PowerShell[/TD] [/TR] [TR] [TD=width: 205] Windows XP SP2/SP3 Windows Server 2003 SP1/SP2 Windows Server 2003 R2 Windows Vista Windows Vista SP2[/TD] [TD=width: 168]Windows Server 2008[/TD] [TD=width: 118]2006[/TD] [TD=width: 164]PowerShell 1.0[/TD] [/TR] [TR] [TD=width: 205] Windows XP SP3 Windows Server 2003 SP2 Windows Vista SP1/SP2 Windows Server 2008 SP1/SP2[/TD] [TD=width: 168] Windows 7 Windows Server 2008 R2 [/TD] [TD=width: 118]2009[/TD] [TD=width: 164]PowerShell 2.0[/TD] [/TR] [TR] [TD=width: 205] Windows 7 SP1 Windows Server 2008 SP2 Windows Server 2008 R2 SP1 [/TD] [TD=width: 168] Windows 8 Windows Server 2012 [/TD] [TD=width: 118]2012[/TD] [TD=width: 164]PowerShell 3.0[/TD] [/TR] [TR] [TD=width: 205] Windows 7 SP1 Windows Server 2008 R2 SP1 Windows Server 2012 [/TD] [TD=width: 168] Windows 8.1 Windows Server 2012 R2 [/TD] [TD=width: 118]2013[/TD] [TD=width: 164]PowerShell 4.0[/TD] [/TR] [TR] [TD=width: 205] Windows 8.1 Windows Server 2012 R2[/TD] [TD=width: 168]Windows 10[/TD] [TD=width: 118]2014[/TD] [TD=width: 164]PowerShell 5.0[/TD] [/TR] [/TABLE] ورژن های مختل?? PowerShell چه ت??اوتی با هم دارند؟ پاسخ این سوال را در پایان نوشته به شما خواهم گ??ت! چطوری ورژن PowerShell را تشخیص دهیم؟ یکی از راه حل ها است??اده از جدول بالاست. یعنی اگر کاربری از ویندوز 8 است??اده می کند پس می توانیم نتیجه بگیریم که از PowerShell 3.0 است??اده می کند. اما این نتیجه گیری به شرطی درست است که PowerShell پیش??رض آن به نسخه بالاتر Upgrade نشده باشد. راه حل دقیق شناسایی ورژن PowerShell با ??رمان زیر می توانیم ورژن PowerShell را شناسایی کنیم: $PSVersionTable و باز هم دقیقتر: $PSVersionTable.PSVersion اجرای PowerShell 4.0 یا PowerShell 3.0 در حالت PowerShell 2.0 ! خیلی جالب است. اگر بتوانیم PowerShell را در Version 2 اجرا کنیم در این صورت می توانیم حداقل به این سوال پاسخ دهیم که آیا اسکریپتی که برای PowerShell نوشتید در تمامی ورژن ها کار می کند یا نه. از آنجایی که PowerShell Version 2.0 از ویندوز 7 به بعد در تمامی سیستم عامل ها پشتیبانی می شود و وجه اشتراک تمام سیستم عامل های بعدی است نوشتن اسکریپت برای این ورژن می تواند به صر??ه تر باشد (اگر بخواهیم اسکریپتی بنویسیم که روی تمامی ورژن های ویندوز کار کند) منبع : سایت هیوا شبکه

6 تر??ند ساده اما کاربردی خط ??رمان CMD که حتما باید بدانید!!! 1- است??اده از دکمه های Ctrl+C برای کنسل کردن اجرای ??رمان ??رض کنید ??رمانی را در CMD اجرا کردید و آن ??رمان در حال اجراست ??قط کا??ی است دکمه های Ctrl+C را ??شار دهید تا اجرای آن را کنسل کنید. این تکنیک برای هر ??رمانی کار خواهد کرد.برای تست ??رمان زیر را در خط ??رمان اجرا کنید و در زمان اجرا Ctrl+C را ??شار دهید. Ping 192.168.1.1 –t 2- دیدن خروجی خط ??رمان به صورت ص??حه به ص??حه و خط به خط شاید برای شما پیش آمده باشد که ??رمانی را در CMD اجرا کرده باشید که خروجی آن خیلی طولانی و چند ص??حه باشد. مثلا در مسیر c:\windows\system32 از ??رمان Dirاست??اده کنید! در این صورت CMD لیستی بی انتها از اطلاعات را به شما نمایش می دهد که به دلیل محدود بود اسکرول نمی توانید همه آن ها را ببینید و کلا سر در گم می شوید. در این حادثه شما تنها نیستید. یکی از پاسخ های این مشکل، اجرای دستور به روشی خاص است. مثلا ??رمان Dir را در نظر بگیرید. آن را دقیقا به این شیوه بنویسید: Dir /s | more در این صورت ??قط ص??حه اول خروجی را به شما نمایش می دهد و برای دیدن ادامه خروجی می توانید از دکمه های Enter یا Space کمک بگیرید. به ازای هر Enter ،خط بعدی و به ازای هر Space ، ص??حه بعدی خروجی به شما نمایش داده می شود. 3- اجرای خط ??رمان در سطح Administrator به صورت خودکار برای اینکه بتوانیم برخی از ??رمان ها را در CMD اجرا کنیم حتما باید CMD را Run As Administrator کنیم وگرنه آن ??رمان یا اجرا نمی شود و یا خروجی دلخواه ما را نخواهد داشت. یکی از روش های اجرای CMD در سطح Administrator این است که بر روی آن راست کلیک کنید و Run As Administrator را انتخاب کنید. اما اگر مدام از CMD است??اده می کنید این کار می تواند کمی آزار دهنده باشد. در این صورت روش زیر را به شما پیشنهاد می کنیم تا همیشه CMD به طور خودرکار Run as Administrator شود: در Start عبارت CMD را جستجو کنید. بر روی آن راست کلیک کنید و Open File Location کنید. بر روی Shortcut آن راست کلیک کنید و در تب Shortcut بر روی Advanced کلیک کنید. تیک گزینه Run As Administrator را بزنید. 4- با دکمه های تابعی (F1-F2…F9) تبدیل به کاربر حر??ه ای CMD شوید. CMD را باز کنید. چند دستور ساده مانند ping، dir، Tracert در آن اجرا کنید تا این آموزش دلنشین تر شود. منبع : سایت هیوا شبکه

MBRیا Master Boot Record چیست و چه کاربردی دارد؟ سلام به همه شما دوستان و همراهان همیشگی هیوا در این آموزش و آموزش های بعدی می خواهیم به دو موضوع GPT و MBR از دنیای دیسک ها بپردازیم و با م??هوم، کاربرد و ت??اوت این دو بیشتر آشنا شویم. در این آموزش به طور خاص به MBR یا Master Boot Record می پردازیم و به طور م??صل در مورد کارکرد آن بحث می کنیم. در این آموزش به پرسش های زیر پاسخ خواهیم داد که: اصلا GPT و MBR چی هستند؟ چه زمانی با آن ها سر و کار خواهیم داشت؟ به چه دردی می خورند؟ MBR چگونه کار می کند؟ چه امکاناتی را برای ما ??راهم می کند؟ پیش از این که سیستم عاملی بر روی دیسک نصب کنیم باید دیسک را پارتیشن بندی کنیم. در هنگام پارتیشن بندی دیسک، تعیین می کنیم سایز پارتیشن چقدر باشد، با چه ??ایل سیستمی ??رمت شود و این که بر روی کدام پارتیشن سیستم عامل نصب شود. اگر سیستم عامل را عوض کنیم باز هم آن پارتیشن ها در جای خود باقی هستند و سایز آن ها تغییری نمی کند. پس اطلاعات مربوط به پارتیشن ها و اندازه و سایز آن ها و ??ایل سیستم آن ها، مستقل از سیستم عامل است و با پاک شدن یا جایگزینی سیستم عامل، همچنان ح??ظ می شوند. پس این اطلاعات باید در جای خاصی ذخیره شود. GPT و MBR هر دو استاندارد هایی برای مدیریت پارتیشن ها و Volume ها بر روی دیسک هستند. قبل از این که پارتیشنی بر روی دیسک ایجاد کنیم، باید تعیین کنیم که با کدام روش می خواهیم پارتیشن ها و Volume های ما مدیریت شود؟ MBR یا GPT؟ انتخاب GPT یا MBR برای یک دیسک مثل انتخاب ??ایل سیستم NTFS یا FAT32 است برای پارتیشن یا Volume ! GPT یا MBR بودن ??قط ویژه ویندوز نیست، بلکه این مساله مستقل از نوع سیستم عامل است و در سایر سیستم عامل ها نیز باید نوع GPT یا MBR بودن دیسک را مشخص کنیم. چه زمانی باید برای دیسک، MBR یا GPT بودن را انتخاب کنیم؟ هنگامی که برای اولین بار یک دیسک خام را به کامپیوتر متصل می کنید، سیستم عامل از شما می پرسد که از چه Partition Style ای می خواهید است??اده کنید و شما با انتخاب MBR یا GPT، آن را تعیین می کنید. پس از تعیین MBR یا GPT، اگر بخواهید نوع آن را تغییر دهید باید نکات خاصی را مد نظر قرار دهید و ??رایند تبدیل MBR به GPT و برعکس شرایط خاصی دارد که در آینده به آن ها خواهیم پرداخت. MBR یا Master Boot Record MBR مهمترین بخش بر روی دیسک است. MBR دربردارنده کدهای اجرایی است که شامل Master Boot Code، Disk Signature و Partition Table می باشد. در انتهای MBR یا Master Boot Record، 2 بایت به عنوان Signature Word وجود دارد که عدد آن 0x55AA است. Disk Signature Disk Signature عددی یکتاست که در آدرس منطقی 0x01b8 قرار دارد و کار آن شناساندن دیسک به سیستم عامل است. Master Boot Code Master Boot Code که بخشی از MBR است، کارهای زیر را انجام می دهد: اسکن کردن Partition table برای یا??تن پارتیشن Active یا??تن اولین سکتور از پارتیشن Active بارگذاری یک کپی از Boot Sector در RAM انتقال کنترل سیستم به کدهای اجرایی Boot Sector منبع : سایت هیوا شبکه

آموزش Subnetting سلام به همه شما همراهان همیشگی هیوا آموزش Subnetting را با یک سناریو آغاز می کنیم. اما پیش از آن باید با IPv4 و ساختار آن و کلاس های IP آشنایی داشته باشید. پس مرور کوتاهی بر IPv4 ، ساختار و دسته بندی های آن می کنیم. ویژگی های IPv4: 149.202.138.80 IPv4 یک شناسه 32 بیتی است. از 4 بخش تشکیل شده. به هر بخش octed می گویند ( 32/4=8 bit ) هر octed با نقطه از هم جدا می شوند. نحوه نمایش آن به صورت Decimal یا ده دهی است. به ازای هر IP یک همزاد وجود دارد که به آن Subnet mask می گویند. کار Subnet mask مشخص کردن Net ID و Host ID است. دسته بندی کلاس های IPv4 : IPv4 در 5 کلاس دسته بندی می شود که هر کلاس ویژگی های خود را دارد. [TABLE=width: 532, align: center] [TR] [TD=bgcolor: #0083ca]تعداد هاست در هر شبکه[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]تعداد شبکه[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]CIDR[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]Subnet mask[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]بازه[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]کلاس[/TD] [/TR] [TR] [TD]224 - 2[/TD] [TD]126[/TD] [TD]/8[/TD] [TD]255.0.0.0[/TD] [TD]0-127[/TD] [TD]A[/TD] [/TR] [TR] [TD]216 - 2[/TD] [TD]64 * 28[/TD] [TD]/16[/TD] [TD]255.255.0.0[/TD] [TD]128-191[/TD] [TD]B[/TD] [/TR] [TR] [TD]28 - 2[/TD] [TD]32 * 216[/TD] [TD]/24[/TD] [TD]255.255.255.0[/TD] [TD]192-223[/TD] [TD]C[/TD] [/TR] [TR] [TD]-[/TD] [TD]-[/TD] [TD]تعری?? نشده[/TD] [TD]255.255.255.255[/TD] [TD]224-239[/TD] [TD]D[/TD] [/TR] [TR] [TD]-[/TD] [TD]-[/TD] [TD]تعری?? نشده[/TD] [TD]255.255.255.255[/TD] [TD]240-255[/TD] [TD]E[/TD] [/TR] [/TABLE] IP های Private : برای هر یک از کلاس های A ، B و C یک بازه Private تعری?? شده است. این IP ها برای شبکه های خصوصی مناسب هستند و شما می توانید با توجه به وسعت شبکه خود یکی از این ها را انتخاب کنید: [TABLE=width: 327, align: center] [TR] [TD=bgcolor: #0083ca]انتهای بازه[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]ابتدای بازه[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]کلاس[/TD] [/TR] [TR] [TD]10.255.255.255[/TD] [TD]10.0.0.0[/TD] [TD]A[/TD] [/TR] [TR] [TD]172.31.255.255[/TD] [TD]172.16.0.0[/TD] [TD]B[/TD] [/TR] [TR] [TD]192.168.255.255[/TD] [TD]192.168.0.0[/TD] [TD]C[/TD] [/TR] [/TABLE] IP های خاص: برخی از IP ها از قبل Reserve شده اند و یا بنا به دلایلی نمی توانیم از آن ها است??اده کنیم. در زیر لیست برخی از آن ها را می بینید: [TABLE=width: 267, align: center] [TR] [TD=bgcolor: #0083ca]کاربرد[/TD] [TD=bgcolor: #0083ca]IP[/TD] [/TR] [TR] [TD]-[/TD] [TD]0.0.0.0[/TD] [/TR] [TR] [TD]رزرو شده برای loopback[/TD] [TD]127.x.y.z[/TD] [/TR] [TR] [TD]APIPA[/TD] [TD]169.254.x.y[/TD] [/TR] [/TABLE] سناریو : شما مدیر IT سازمانی هستید که 6 واحد و حدود 190 کامپیوتر دارد .در هر واحد حدود 40 کامپیوتر وجود دارد. شما از رنج 192.168.10.x برای شبکه سازمان است??اده کرده اید. در این حالت تمام کامپیوتر ها با هم Ping و ارتباط دارند. از بالا دستور آمده که هیچ واحدی نباید با واحد دیگر ارتباط داشته باشد. یعنی هر 6 واحد ??قط بتوانند با کامپیوتر های واحد خود ارتباط داشته باشند. حالا چه باید کرد؟ راه حل: به روش های گوناگونی می توان این کار را اجرایی کرد. مانند است??اده از Switch های لایه 3، جداسازی اتصالات شبکه هر واحد، است??اده از رنج های IP گوناگون. اما یکی از روش های ساده و کم هزینه، است??اده از Subnetting است. ایده اصلی: ایده اصلی کار، در تغییر Subnet mask است، نه تغییر رنج IP . چرا به جای Subnetting از رنج IP های مختل?? است??اده نکنیم؟ این دو حالت را در نظر بگیرید: 1 - DHCP داشته باشیم. اگر DHCP داشته باشیم و شما بخواهید برای هر واحد رنج IP جدا در نظر بگیرید در این صورت : به ازای هر واحد باید یک Scope جدید در DHCP تعری?? کنید. به ازای هر Scope در DHCP باید یک کارت شبکه داشته باشید (در این سناریو 6 کارت شبکه) به ازای هر کامپیوتر باید Reservation در DHCP انجام دهید و یا هر کارت شبکه DHCP مستقیما به واحد مربوطه وصل شود و آن واحد هم باید از لحاظ ??یزیکی ایزوله باشد وگرنه در شبکه هرج و مرج بوجود می آید 2 – DHCP نداشته باشیم. باید برای هر واحد به صورت دستی IP ها را Set کنید. هر چند همین کار را در حالت Subnetting هم باید انجام دهیم اما مقدار تغییرات کمتر است! همچنین اگر ??ردا از بالا دستور بیاید که همه با هم شبکه شوند دوباره کلی IP هست که باید Set کنید در حالی که در صورت است??اده از Subnetting ??قط کا??یست که Subnet mask را تغییر دهید. مشکل اینترنت، Gateway و Active Directory : اگر کلاینت های شما به اینترنت متصل می شدند و الان هم باید به اینترنت متصل باشند باید به ازای هر رنج، یک Gateway در همان رنج داشته باشید. در غیر این صورت اگر از Gateway است??اده نمی کنید و در شبکه Active Directory دارید باید به ازای هر واحد، یک IP در Active Directory تعری?? کنید. مشکل ایجاد شدن IP ها آزاد در شبکه: ??رض کنیم شما مهمانی گر??تید. می دانید که حداکثر مهمان های شما 200 ن??ر هستند. پس شما 200 کارت دعوت چاپ می کنید. هر کس که یکی از این کارت های دعوت را داشته باشد می تواند در مهمانی شما شرکت کند و پذیرایی شود. حالا در نظر بگیرید که مهمان های شما همان 200 ن??ر هستند اما شما 800 کارت دعوت چاپ کنید؟ چه ات??اقی می ا??تد؟ در خوشبینانه ترین حالت هیچ ات??اقی. اما در حالت غیر خوشبینانه اگر ??رد یا ا??راد غریبه ای به این کارت های دعوت دسترسی بیابند می توانند در مهمانی شما شرکت کنند و همه شیرینی ها را بخورند! خلاصه اینکه: از Subnetting است??اده کنید. Subnetting چطور انجام می شود؟ به بیان تقریبا ساده: با گر??تن سق?? لوگاریتم در مبنای 2 از x اما x چیست؟ دو حالت دارد: 1- تعداد زیر شبکه 2- تعداد هاست اما چرا باید در مبنای 2 لوگاریتم بگیریم؟ چون باید این کار را به زبان کامپیوتر انجام دهیم. Subnetting بر اساس تعداد زیر شبکه مثال: سناریو بالا را در نظر بگیرید. ما می خواهیم رنج 192.168.10.x را برای 6 زیر شبکه، Subnetting کنیم. بنابراین: [TABLE=width: 627, align: center] [TR] [TD=align: center]192.168.10.0[/TD] [TD=align: center]IP Range[/TD] [/TR] [TR] [TD]11000000 . 10101000 . 00001010 . 00000000[/TD] [TD]IP Range in Binary[/TD] [/TR] [TR] [TD]255.255.255.0[/TD] [TD]Subnet mask[/TD] [/TR] [TR] [TD]11111111 . 11111111 . 11111111 . 00000000[/TD] [TD]Subnet mask in Binary[/TD] [/TR] [TR] [TD]nnnnnnnn . nnnnnnnn . nnnnnnnn . hhhhhhhh[/TD] [TD]Net bists - Host Bits[/TD] [/TR] [TR] [TD]6[/TD] [TD]تعداد زیر شبکه مورد نیاز یا همان x [/TD] [/TR] [TR] [TD]110[/TD] [TD]تعداد زیر شبکه به باینری[/TD] [/TR] [TR] [TD][/TD] [TD] تعداد بیت های لازم برای x زیر شبکه [/TD] [/TR] [/TABLE] پس از محاسبه تعداد بیت ها لازم برای 6 زیر شبکه، باید آن ها را از Host bit گر??ته و به Net bit تبدیل کنیم. پس: [TABLE=width: 592, align: center] [TR] [TD]nnnnnnnn . nnnnnnnn . nnnnnnnn . ssshhhhh[/TD] [TD]Net bit – Host bit[/TD] [/TR] [TR] [TD]11111111 . 11111111 . 11111111. 1110000[/TD] [TD]New Subnet mask in Binary[/TD] [/TR] [TR] [TD]255.255.255.224[/TD] [TD]New Subnet mask (decimal)[/TD] [/TR] [/TABLE] خب تا اینجای کار Subnet Mask جدید را پیدا کردیم. منبع : سایت هیوا شبکه

آموزش بوت کردن از USB (حتی اگر MotherBoard ساپورت نکند!) سلام به همه شما همراهان همیشگی هیوا امروز می خواهیم روشی را به شما آموزش دهیم که بتوانید در هر کامپیوتری با هر مادربوردی که USB به آن وصل می شود، با USB بوت کنید، حتی اگر در Bios، امکان بوت کردن از USB وجود نداشته باشد! با است??اده از همین آموزش می توانید در نرم ا??زار های مجازی سازی مانند VMware Workstation و VirtualBox هم با USB بوت کنید. در این تر??ند چه کارهایی انجام می دهیم؟ در این روش از یک برنامه کم حجم و رایگانی به نام Plop Boot Manager است??اده می کنیم. این برنامه این امکان را برای ما ??راهم می کند تا بتوانیم از USB بوت کنیم. این برنامه را بر روی CD رایت می کنیم و از طریق CD با آن بوت می کنیم. پس از این که با Plop Boot Manager بوت کردیم، از این به بعد مدیریت بوت سیستم در اختیار این برنامه است و این برنامه امکان بوت از طریق USB را به ما می دهد. شروع کار 1 - ابتدا برنامه Plop Boot Manager را از یکی از لینک های زیر دانلود کنید. حجم این ??ایل 2.7 MB است. دانلود Plop Boot Manager از سایت اصلی 2 - پس از اینکه این ??ایل را دانلود و Extract کنید، ??ایل های زیادی را در آن خواهید دید. آنچه که مورد نیاز ماست ??ایل plpbt.isoاست. تصویر زیر محتویات ??ایل دانلودی را نشان می دهد. باید محتویات درون ??ایل plpbt.isoرا بر روی CD رایت کنیم. در صورتی که بخواهیم از آن در مجازی ساز های VMware و VirtualBox است??اده کنیم همین ??ایل ISO کا??یست و نیازی به رایت کردن نیست. 3 – سپس کامپیوتر مورد نظر را با این CD بوت کنید. 4– اگر USB را تا الان به کامپیوتر وصل نکردید، وصل کنید. پس از این که USB متصل شد، از منویی که در تصویر بالا می بینید، USB را انتخاب کنید و سپس Enter بزنید تا با USB بوت شود. منبع :سایت هیوا شبکه